Wybory bez dubla. Podcasty w wyborach midterms 2026

Dwa lata temu komentatorzy ze Scottem Gallowayem z NYU na czele, a za nimi media od CNN po Fox News, ogłosili narodziny „wyborów podcastowych”. Prawica zbudowała wtedy zwycięstwo wśród młodych mężczyzn właśnie na rozmowach w tych studiach. Dziś do nich nie wraca, a Talarico dał się poznać szerokiej publiczności dzięki rozmowie u Rogana jeszcze w 2025 roku.

Amerykanie wybiorą całą Izbę Reprezentantów, jedną trzecią Senatu i wielu gubernatorów. Ten tekst pokazuje, jaką rolę odegrały w tej kampanii podcasty, co mówią o ich wpływie badania i dlaczego ich waga okazała się mniejsza, niż zapowiadano.

Rok 2024: kiedy mikrofon zastąpił wiec

W kampanii 2024 Donald Trump wystąpił w kilkunastu podcastach skierowanych do młodych mężczyzn. Najważniejszy był niemal trzygodzinny odcinek u Joe Rogana, gospodarza najpopularniejszego podcastu w USA. Według Edison Research 80% słuchaczy Rogana to mężczyźni, a 51% z nich ma między 18 a 34 lata. Tuż przed wyborami 54% jego cotygodniowych słuchaczy skłaniało się ku Trumpowi, a 26% ku Kamali Harris.

Według exit polli NBC News Trump wygrał wśród mężczyzn poniżej 30 lat z przewagą 2 punktów nad Kamalą Harris, podczas gdy w 2020 roku Joe Biden pokonał go w tej grupie o 11 punktów. Podobny obraz daje zestawienie United States Studies Centre przy University of Sydney: 49% dla Trumpa wobec 47% dla Harris w 2024 roku oraz 52% dla Bidena wobec 41% dla Trumpa w 2020 roku. Po wyborach profesor NYU Scott Galloway napisał, że polityczna siła podcastów dopiero zaczyna być odczuwalna. Ta diagnoza stała się w Ameryce niemal dogmatem.

Badacze próbowali ten wpływ zmierzyć. Zespół z University of Sydney oszacował, że podcastowa strategia dała Trumpowi od 1 do 2,6 punktu procentowego poparcia, z czego ponad połowę zawdzięczał Roganowi. Inne badanie, opisane przez PsyPost, wykazało, że słuchanie Rogana silniej przewidywało głos na Trumpa niż oglądanie Fox News. Autorzy zastrzegają jednak, że korelacja nie dowodzi, iż to podcast zmienił czyjś wybór.

Rok 2026: studia, do których nikt nie wraca

W kampanii przed tegorocznymi wyborami połówkowymi Trump nie pojawił się u Rogana, Theo Vona, Andrew Schulza ani u Nelk Boys, podaje Forbes. Wiceprezydent JD Vance odwiedził Rogana w lipcu, ale poza tym także omija ten obieg. Rogan gościł w tym roku dwóch republikańskich kandydatów, Tima Burchetta i Steve'a Hiltona, obu w wyścigach uznanych za rozstrzygnięte.

Komentator Mark Halperin nazwał tę nieobecność zagadką i zapytał w swoim programie 2WAY, cytowany przez CNN: „Dlaczego prezydenta ani wiceprezydenta nie ma u Rogana?” Sam podsunął odpowiedź: atmosfera w tych studiach może nie być już tak przychylna jak dwa lata temu.

To eufemizm. Rogan krytykuje wojnę z Iranem i działania ICE, a w kwietniu nazwał siebie „politycznie bezdomnym”. W październikowej rozmowie z aktorem Michaelem Douglasem powiedział, jak relacjonuje Yahoo News: „Część tego, za czym stał Trump, okazała się nieprawdziwa”. Andrew Schulz, gospodarz podcastu Flagrant, mówi otwarcie, że żałuje, że oddał swój głos na Trumpa.

Zmianę widać też w danych. Według analizy Wall Street Journal, obejmującej 70 tysięcy godzin nagrań, wzmianki o Trumpie w konserwatywnych podcastach spadły o 70% w porównaniu z okresem przed wyborami 2024. W podcastach lewicowych utrzymały się na podobnym poziomie.

Spadła też popularność samych gospodarzy. Sondaż demokratycznego projektu Speaking With American Men, omawiany przez Axios, pokazuje, że przychylność młodych mężczyzn wobec Rogana spadła o 11 punktów, a wobec Tuckera Carlsona o 12. Niezależne badanie Cygnal wskazuje, że mężczyźni w wieku 18–30 lat oceniają negatywnie Trumpa, Vance'a i Partię Republikańską.

James Talarico: kandydat urodzony w studiu Rogana

Najbardziej wymiernym skutkiem podcastów w tej kampanii jest jedna polityczna kariera, która zaczęła się w studiu Rogana. W lipcu 2025 roku Rogan zaprosił mało znanego teksańskiego deputowanego stanowego Jamesa Talarico, demokratę i studenta seminarium. Rozmawiali przez ponad dwie i pół godziny, głównie o wierze i polityce.

Na koniec Rogan, który w 2024 roku poparł Trumpa, powiedział gościowi, jak relacjonuje Mediaite: „Powinieneś startować na prezydenta”. Talarico odpowiedział, że zmiana przyjdzie od słuchaczy, nie od niego. Półtora miesiąca później ogłosił start w wyborach do Senatu.

W marcu 2026 roku Talarico wygrał demokratyczne prawybory. Joshua Blank z University of Texas w Austin ocenił, że do wyścigu wyniósł go w dużej mierze właśnie ten odcinek. Jego rywalem jest republikański prokurator generalny Teksasu Ken Paxton.

Walka o teksański mandat senatorski to najdroższa kampania w historii USA, jeśli nie liczyć wyborów prezydenckich: na reklamy wydano lub zarezerwowano ponad 560 milionów dolarów. Rogan nie zamierza jednak agitować za swoim dawnym gościem. W jednym z odcinków powiedział wprost, że nie chce, by Teksasem rządzili demokraci.

Regulator jako nieplanowany promotor YouTube'a

W kampanii przed tegorocznymi wyborami połówkowymi wywiady z kandydatami przesuwały się do internetu także z powodów prawnych. W styczniu 2026 roku przewodniczący FCC Brendan Carr zasugerował, że stacje telewizyjne mogą zostać zobowiązane do zapraszania wszystkich rywali kandydata, który wystąpił w programie rozrywkowym lub talk-show. Dotąd takie programy, podobnie jak serwisy informacyjne, były z tego obowiązku zwolnione. Obowiązek wynika z tak zwanej zasady równego czasu antenowego: stacja nadająca drogą naziemną, która udostępni czas antenowy jednemu kandydatowi, musi zaoferować tyle samo czasu jego konkurentom.

Pierwszym kandydatem, którego to dotknęło, był właśnie Talarico. W lutym, przed prawyborami w Teksasie, telewizja CBS zrezygnowała z emisji jego wywiadu w wieczornym programie Stephena Colberta. Prawnicy stacji obawiali się, że musiałaby wtedy oddać czas antenowy także jego rywalom z prawyborów. Colbert opublikował więc wywiad na YouTubie, którego zasada równego czasu nie dotyczy, a nagranie obejrzano 7,5 miliona razy.

Jak zauważa Washington Examiner, zasadę równego czasu stosuje się jedynie w odniesieniu do nadawców korzystających z publicznego pasma. Nie obowiązuje ona w przypadku Netflixa, YouTube'a, Spotify, podcastów ani telewizji kablowej. Okazało się zatem, że przepis z lat 30. XX wieku zadziałał jak zachęta, by polityczne rozmowy przenieść tam, gdzie już i tak przenosiła się publiczność.

Demokraci: wiele rozmów, żadnego przełomu

Po porażce w 2024 roku Demokraci zaczęli odwiedzać studia, które wcześniej omijali. Pete Buttigieg spędził ponad dwie godziny w Flagrant, a Zohran Mamdani, późniejszy zwycięzca o fotel burmistrza Nowego Jorku, także pojawił się w tym podcaście, jak opisuje NBC News.

W midterms Demokraci postawili jednak głównie na własny obieg. Według CNN większość kandydatów do Senatu w stanach, w których tradycyjnie wynik wyborów pozostaje niewiadomą do ostatniej chwili (tzw. „swing states”) wystąpiła w tym roku w Pod Save America, niektórzy wielokrotnie. Abdul El-Sayed z Michigan w ciągu miesiąca był u Jona Stewarta, Ezry Kleina i w Pod Save, podczas gdy jego republikański rywal Mike Rogers niezmiennie stawiał na lokalne media i telewizję.

Dan Pfeiffer, współprowadzący Pod Save America, tłumaczy to różnicą skali. Kandydaci w wyborach stanowych potrzebują innej strategii niż kandydaci na prezydenta, a ich docelowi wyborcy czerpią informacje z innych źródeł. Stąd rosnąca rola lokalnych audycji: w stanie Iowa oboje kandydaci do Senatu, Ashley Hinson i Josh Turek, wystąpili w stanowym programie River to River, nadawanym jednocześnie jako radio i podcast.

Ile to naprawdę waży

Najpoważniejsze badanie tematu studzi emocje. We wrześniu 2026 roku badacze z NYU Center for Social Media, AI and Politics opublikowali preprint oparty na analizie 36 659 odcinków z 2024 roku i dwóch zbiorów sondażowych. Wniosek: podcasty tłumaczą tylko niewielką część rosnącej różnicy w głosowaniu młodych kobiet i młodych mężczyzn.

Autorzy wprowadzają pojęcie „upłciowionych przestrzeni medialnych”. O tym, czego kto słucha, decydują zainteresowania, takie jak sport czy komedia, a nie poglądy. W efekcie mężczyźni i kobiety stykają się z wyraźnie różnymi przekazami politycznymi, i to mimochodem: w podcastach, które same w sobie nie są polityczne. Podcast nie przekonuje więc bezpośrednio, raczej buduje otoczenie, w którym pewne poglądy brzmią naturalnie.

Dla skali warto zestawić podcasty z reklamą. Wydatki na reklamy polityczne przed tegorocznymi wyborami połówkowymi osiągnęły rekordowe 11,21 mld dolarów, więcej niż w całej kampanii prezydenckiej 2024. Badaczka reklam politycznych Erika Franklin Fowler mówi CBS News, że reklamy niewiele zmieniają w poglądach wyborców. Ani pieniądze, ani mikrofon nie okazują się więc dźwignią, która sama przesuwa wynik.

Podcast jako trampolina, nie dźwignia

Tegoroczne wybory połówkowe pokazują, że występ w podcaście nie zapewnia kandydatowi zwycięstwa. Może być za to trampoliną: Jamesowi Talarico jedna rozmowa u Rogana zapewniła ogólnokrajową rozpoznawalność. Poparcie gospodarza nie jest jednak dane raz na zawsze, bo jego poglądy też się zmieniają: Rogan, który w 2024 roku poparł Trumpa, dziś należy do jego krytyków.

Gospodarze podcastów i komentatorzy

• Joe Rogan to komik i komentator walk UFC, gospodarz The Joe Rogan Experience, najpopularniejszego podcastu w USA. W 2024 roku poparł Trumpa, a w 2026 roku należy do jego głośnych krytyków.
• Theo Von to komik i gospodarz podcastu This Past Weekend. W 2024 roku gościł Trumpa, dziś krytykuje m.in. wojnę z Iranem.
• Andrew Schulz to komik i współprowadzący podcast Flagrant. W 2024 roku gościł Trumpa, a później publicznie żałował, że na niego głosował.
• Tucker Carlson to były gwiazdor Fox News, dziś niezależny podcaster. Spadek jego popularności wśród młodych mężczyzn pokazuje, że kryzys dotyczy całego prawicowego obiegu podcastowego.
• Mark Halperin to dziennikarz polityczny, który prowadzi internetowy program 2WAY. Publicznie zwrócił uwagę, że Trump zrezygnował w 2026 roku z występów w podcastach.
• Scott Galloway to profesor marketingu na Uniwersytecie Nowojorskim (NYU) i popularny podcaster. Po wyborach 2024 roku ogłosił, że polityczna siła podcastów dopiero zaczyna być odczuwalna.
• Dan Pfeiffer to były doradca Baracka Obamy i współprowadzący Pod Save America, najważniejszy podcast liberalnego obiegu. W 2026 roku wystąpiła w nim większość demokratycznych kandydatów do Senatu ze stanów wahających się.
• Stephen Colbert to prowadzący wieczorny program The Late Show w telewizji CBS. Opublikował na YouTubie wywiad z Jamesem Talarico, którego stacja nie wyemitowała.

Politycy

• Donald Trump to prezydent USA. W 2024 roku wystąpił w kilkunastu podcastach, a w kampanii przed wyborami połówkowymi 2026 omija studia, które pomogły mu wygrać.
• JD Vance to wiceprezydent USA. W lipcu 2026 roku wystąpił u Joe Rogana, który pytał go m.in. o wojnę z Iranem i akta Epsteina.
• James Talarico to demokratyczny kandydat do Senatu z Teksasu, wcześniej deputowany do teksańskiego parlamentu stanowego. Ogólnokrajową rozpoznawalność zapewniła mu rozmowa w The Joe Rogan Experience z lipca 2025 roku.
• Ken Paxton to prokurator generalny Teksasu i republikański rywal Talarico w wyborach do Senatu.
• Abdul El-Sayed to demokratyczny kandydat do Senatu z Michigan, który w kampanii intensywnie korzystał z podcastów.
• Mike Rogers to republikański rywal El-Sayeda, były przewodniczący komisji ds. wywiadu Izby Reprezentantów. W kampanii postawił na lokalne media i telewizję.
• Tim Burchett i Steve Hilton to jedyni republikańscy kandydaci w tegorocznych wyborach, których gościł Rogan. Obaj startują tam, gdzie wynik uznaje się za przesądzony.
• Ashley Hinson i Josh Turek to kandydaci do Senatu ze stanu Iowa. Oboje wystąpili w stanowym programie River to River, nadawanym jako audycja radiowa i podcast.
• Pete Buttigieg i Zohran Mamdani to demokraci, którzy po porażce partii w 2024 roku jako jedni z pierwszych wystąpili w podcastach manosfery.

Instytucje i badacze

• FCC (Federalna Komisja Łączności) to amerykański regulator mediów. Jej przewodniczący Brendan Carr zapowiedział w 2026 roku, że zasada równego czasu antenowego może objąć także talk-show.
• Edison Research to amerykańska firma badawcza, główne źródło danych o słuchalności podcastów w USA.
• NYU Center for Social Media, AI and Politics to ośrodek badawczy Uniwersytetu Nowojorskiego, autor najobszerniejszej analizy wpływu podcastów na wybory 2024.
• University of Sydney to australijska uczelnia, której badacze oszacowali, ile punktów procentowych poparcia dała Trumpowi strategia podcastowa.
• Wall Street Journal to amerykański dziennik, który przeanalizował 70 tysięcy godzin podcastów i policzył spadek wzmianek o Trumpie.
• AdImpact to firma śledząca wydatki na reklamy polityczne, źródło danych o rekordowych 11,21 mld dolarów wydanych przed wyborami 2026.
• Cygnal to republikańska firma sondażowa, autor badania Young American Men Survey 2026.
• Speaking With American Men to projekt badawczy związany z Demokratami, który mierzy nastroje młodych mężczyzn. Jego wyniki warto czytać z tą świadomością.
• Erika Franklin Fowler to profesor Wesleyan University, współkierująca Wesleyan Media Project, który od lat bada reklamy polityczne.
• Joshua Blank to dyrektor badań Texas Politics Project na University of Texas w Austin.

Źródła użyte w tekście

• CNN, „Joe Rogan defined the 2024 ‘podcast election.’ But 2026 is a different story”, 28.10.2026 – link. Źródło cytatów Halperina i Pfeiffera.
• CNN, newsletter Reliable Sources, 28.10.2026 – link. Dane o Pod Save America i El-Sayedzie.
• Axios, „The manosphere stars who helped Trump win are losing their shine”, 20.10.2026 – link. Sondaże młodych mężczyzn, badanie NYU.
• Texas Observer, „Does Joe Rogan Care Who Wins the Texas Senate Race?”, 22.09.2026 – link. Analiza 20 odcinków Rogana o Talarico i Paxtonie; materiał na rozbudowę sekcji o Teksasie.
• Wall Street Journal, analiza 70 tys. godzin konserwatywnych podcastów, wrzesień 2026 – link. Paywall; dane znane z omówienia Forbesa.
• Puck, raport o spadku popularności podcasterów wśród młodych mężczyzn, październik 2026. Brak linku; omawiany przez Axios i Yahoo News.
• Bloomberg (Ted Mann), tekst o „wątpliwościach” Rogana wobec Trumpa, październik 2026. Brak linku; cytowany przez CNN.
• Forbes, „Trump Bails On 2024 Manosphere Podcast Strategy For Midterms”, 28.10.2026 – link. Najlepsze pojedyncze źródło; zawiera linki do odcinków JRE.
• APSA Preprints / NYU CSMaP, „Did Podcasts Help Trump Win Young Men? Gendered Media Spaces and Gender Gaps”, 03.09.2026 – link. Warto przeczytać pełny PDF.
• Yahoo News, „Young Men Are Abandoning the Podcasters Who Got Trump Elected”, październik 2026 – link. Cytat Rogana z rozmowy z Douglasem.
• PsyPost, „Listening to Joe Rogan was a stronger predictor of a Trump vote than watching Fox News”, 2026 – link.
• University of Sydney, „Podcasts sway many young men to the right”, 03.02.2025 – link.
• Edison Research, „Who Joe Rogan Listeners are Likely to Support in the Election”, 2024 – link.
• Mediaite, „Joe Rogan Urges Texas Progressive, ‘You Need to Run For President’”, lipiec 2025 – link.
• Mediaite, „Joe Rogan Says He Loves Living in Blue Austin As Long As It’s Surrounded By Texas Red”, 2026 – link.
• WAFB / Gray DC, „Talarico wins TX Dem Senate primary; GOP heads to runoff”, 04.03.2026 – link.
• WTOP / AP, „What to know about the ‘equal time’ rule…”, luty 2026 – link.
• Washington Times, tekst o zasadzie równego czasu i 7,5 mln wyświetleń, 19.02.2026 – link.
• Washington Examiner, „Left-wing late night and the law…”, 2026 – link.
• NBC News, „Democrats dip into the ‘manosphere’ in search of the key to the young male vote”, 2025 – link.
• TheWrap, „Midterm Political Ad Spending Hits Record $11.21 Billion”, październik 2026 – link.
• Gray DC / Fox 8, „2026 midterms set new record for political ad spending”, 29.10.2026 – link.
• CBS News, „Midterm elections preview: How might this year's vote change Washington?”, 02.11.2026 – link.